ຂໍ້ມູນ

ໜ້າແທັບ ຂໍ້ມູນ ໃຊ້ກຳນົດຄຸນສົມບັດຂອງຟອມທີ່ອ້າງອີງເຖິງຖານຂໍ້ມູນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັບຟອມ.

ກຳນົດແຫຼ່ງຂໍ້ມູນທີ່ຟອມໃຊ້ ຫຼື ລະບຸວ່າຜູ້ໃຊ້ສາມາດແກ້ໄຂຂໍ້ມູນໄດ້ຫຼືບໍ່. ນອກຈາກຟັງຊັນການຈັດລຽງ ແລະ ການຕອງແລ້ວ, ທ່ານຍັງຈະພົບເຫັນຄຸນສົມບັດທີ່ຈຳເປັນທັງໝົດໃນການສ້າງ ຟອມຍ່ອຍ.

ຈັດລຽງ

ລະບຸເງື່ອນໄຂໃນການຈັດລຽງຂໍ້ມູນໃນຟອມ. ການກຳນົດເງື່ອນໄຂການຈັດລຽງແມ່ນປະຕິບັດຕາມກົດເກນຂອງ SQL ໂດຍບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ຄຳສັ່ງ ORDER BY. ຕົວຢ່າງ: ຖ້າທ່ານຕ້ອງການໃຫ້ບັນທຶກທັງໝົດໃນຖານຂໍ້ມູນຖືກຈັດລຽງຕາມຟິວໜຶ່ງແບບນ້ອຍຫາໃຫຍ່ ແລະ ອີກຟິວໜຶ່ງແບບໃຫຍ່ຫານ້ອຍ, ໃຫ້ປ້ອນ Forename ASC, Name DESC (ໂດຍສົມມຸດວ່າ Forename ແລະ Name ແມ່ນຊື່ຂອງຟິວຂໍ້ມູນ).

ໄອຄອນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງເທິງ ແຖບ ການນຳທາງຟອມ ສາມາດໃຊ້ໃນໂໝດຜູ້ໃຊ້ເພື່ອຈັດລຽງໄດ້ຄື: ຈັດລຽງແຕ່ນ້ອຍຫາໃຫຍ່, ຈັດລຽງແຕ່ໃຫຍ່ຫານ້ອຍ, ຈັດລຽງ.

ຕົວຕອງ

ປ້ອນເງື່ອນໄຂທີ່ຈຳເປັນສຳລັບການຕອງຂໍ້ມູນໃນຟອມ. ການກຳນົດຕົວຕອງແມ່ນປະຕິບັດຕາມກົດເກນຂອງ SQL ໂດຍບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ຄຳສັ່ງ WHERE. ຕົວຢ່າງ: ຖ້າທ່ານຕ້ອງການສະແດງບັນທຶກທັງໝົດທີ່ມີຊື່ວ່າ "Mike", ໃຫ້ພິມລົງໃນຟິວຂໍ້ມູນ: Forename = 'Mike'. ທ່ານຍັງສາມາດຮວມເງື່ອນໄຂໄດ້: Forename = 'Mike' OR Forename = 'Peter'. ບັນທຶກທັງໝົດທີ່ກົງກັບເງື່ອນໄຂໃດໜຶ່ງໃນສອງຢ່າງນີ້ຈະຖືກສະແດງອອກມາ.

ຟັງຊັນການຕອງສາມາດໃຊ້ໄດ້ໃນໂໝດຜູ້ໃຊ້ຜ່ານໄອຄອນ AutoFilter ແລະ ຕົວຕອງມາດຕະຖານ ເທິງ ແຖບ ການນຳທາງຟອມ.

ປະເພດເນື້ອໃນ

ກຳນົດວ່າແຫຼ່ງຂໍ້ມູນຈະເປັນຕາຕະລາງ ຫຼື ຄຳຖາມທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ ຫຼື ວ່າຟອມຈະຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍອີງຕາມຄຳສັ່ງ SQL.

ຖ້າທ່ານເລືອກ "ຕາຕະລາງ" ຫຼື "ຄຳຖາມ", ຟອມຈະອ້າງອີງເຖິງຕາຕະລາງ ຫຼື ຄຳຖາມທີ່ທ່ານລະບຸໄວ້ໃນ ເນື້ອໃນ. ຖ້າທ່ານຕ້ອງການສ້າງຄຳຖາມໃໝ່ ຫຼື ຟອມຍ່ອຍ, ທ່ານຕ້ອງເລືອກຕົວເລືອກ "SQL". ຈາກນັ້ນທ່ານສາມາດປ້ອນຄຳສັ່ງສຳລັບຄຳຖາມ SQL ຫຼື ຟອມຍ່ອຍໄດ້ໂດຍກົງໃນກ່ອງ ເນື້ອໃນລາຍການ ໃນໜ້າແທັບຂໍ້ມູນຂອງຄຸນສົມບັດຕົວຄວບຄຸມ.

ວິເຄາະຄຳສັ່ງ SQL

ລະບຸວ່າຄຳສັ່ງ SQL ຈະຖືກວິເຄາະໂດຍ LibreOffice ຫຼືບໍ່. ຖ້າຕັ້ງເປັນ ແມ່ນ, ທ່ານສາມາດກົດປຸ່ມ ... ທາງຂ້າງກ່ອງລາຍການ ເນື້ອໃນ. ສິ່ງນີ້ຈະເປີດໜ້າຕ່າງທີ່ທ່ານສາມາດສ້າງຄຳຖາມຖານຂໍ້ມູນແບບກຣາຟິກໄດ້. ເມື່ອທ່ານປິດໜ້າຕ່າງນັ້ນ, ຄຳສັ່ງ SQL ສຳລັບຄຳຖາມທີ່ສ້າງຂຶ້ນຈະຖືກແຊກລົງໃນກ່ອງລາຍການ ເນື້ອໃນ.

ອະນຸຍາດໃຫ້ລຶບ

ກຳນົດວ່າຂໍ້ມູນສາມາດຖືກລຶບໄດ້ຫຼືບໍ່.

ອະນຸຍາດໃຫ້ເພີ່ມ

ກຳນົດວ່າຂໍ້ມູນສາມາດເພີ່ມໄດ້ຫຼືບໍ່.

ອະນຸຍາດໃຫ້ແກ້ໄຂ

ກຳນົດວ່າຂໍ້ມູນສາມາດຖືກແກ້ໄຂໄດ້ຫຼືບໍ່.

ຮອບວຽນ (Cycle)

ກຳນົດວິທີການນຳທາງໂດຍການໃຊ້ປຸ່ມ Tab. ການໃຊ້ປຸ່ມ Tab ຈະຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານຍ້າຍໄປທາງໜ້າໃນຟອມ. ຖ້າທ່ານກົດປຸ່ມ Shift ພ້ອມກັນ, ການນຳທາງຈະໄປໃນທິດທາງກົງກັນຂ້າມ. ຖ້າທ່ານໄປຮອດຟິວສຸດທ້າຍ (ຫຼື ຟິວທຳອິດ) ແລ້ວກົດປຸ່ມ Tab ອີກຄັ້ງ, ມັນຈະສົ່ງຜົນທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ກຳນົດການຄວບຄຸມປຸ່ມດ້ວຍຕົວເລືອກດັ່ງນີ້:

ຕົວເລືອກ	ຄວາມໝາຍ
ຄ່າມາດຕະຖານ	ການຕັ້ງຄ່ານີ້ຈະກຳນົດຮອບວຽນໂດຍອັດຕະໂນມັດຕາມການເຊື່ອມຕໍ່ຖານຂໍ້ມູນທີ່ມີຢູ່: ຖ້າຟອມມີການເຊື່ອມຕໍ່ຖານຂໍ້ມູນ, ໂດຍປົກກະຕິປຸ່ມ Tab ຈະເລີ່ມການປ່ຽນໄປຫາບັນທຶກຖັດໄປ ຫຼື ກ່ອນໜ້າເມື່ອອອກຈາກຟິວສຸດທ້າຍ (ເບິ່ງທີ່ ບັນທຶກທັງໝົດ). ຖ້າບໍ່ມີການເຊື່ອມຕໍ່ຖານຂໍ້ມູນ, ຟອມຖັດໄປ/ກ່ອນໜ້າຈະຖືກສະແດງ (ເບິ່ງທີ່ ໜ້າປັດຈຸບັນ).
ບັນທຶກທັງໝົດ	ຕົວເລືອກນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບຟອມຖານຂໍ້ມູນເທົ່ານັ້ນ ແລະ ໃຊ້ເພື່ອການນຳທາງຜ່ານທຸກບັນທຶກ. ຖ້າທ່ານໃຊ້ປຸ່ມ Tab ເພື່ອອອກຈາກຟິວສຸດທ້າຍຂອງຟອມ, ບັນທຶກປັດຈຸບັນຈະຖືກປ່ຽນ.
ບັນທຶກທີ່ກຳລັງໃຊ້ງານ (Active record)	ຕົວເລືອກນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບຟອມຖານຂໍ້ມູນເທົ່ານັ້ນ ແລະ ໃຊ້ເພື່ອການນຳທາງພາຍໃນບັນທຶກປັດຈຸບັນ. ຖ້າທ່ານໃຊ້ປຸ່ມ Tab ເພື່ອອອກຈາກຟິວສຸດທ້າຍຂອງຟອມ, ບັນທຶກປັດຈຸບັນຈະຖືກປ່ຽນ.
ໜ້າປັດຈຸບັນ	ເມື່ອອອກຈາກຟິວສຸດທ້າຍຂອງຟອມ, ເຄີເຊີຈະຂ້າມໄປຫາຟິວທຳອິດໃນຟອມຖັດໄປ. ນີ້ແມ່ນມາດຕະຖານສຳລັບຟອມ HTML; ດັ່ງນັ້ນ, ຕົວເລືອກນີ້ຈຶ່ງກ່ຽວຂ້ອງໂດຍກົງກັບຟອມ HTML.

ເຊື່ອມຕໍ່ຟິວຍ່ອຍ

ຖ້າທ່ານສ້າງຟອມຍ່ອຍ, ໃຫ້ປ້ອນຕົວປ່ຽນທີ່ສາມາດເກັບຄ່າຈາກຟິວຂອງຟອມຫຼັກໄດ້. ຖ້າຟອມຍ່ອຍອີງຕາມຄຳຖາມ (query), ໃຫ້ປ້ອນຕົວປ່ຽນທີ່ທ່ານໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນຄຳຖາມນັ້ນ. ຖ້າທ່ານສ້າງຟອມໂດຍໃຊ້ຄຳສັ່ງ SQL ທີ່ປ້ອນໃນຟິວ ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ, ໃຫ້ປ້ອນຕົວປ່ຽນທີ່ທ່ານໃຊ້ໃນຄຳສັ່ງນັ້ນ. ທ່ານສາມາດຕັ້ງຊື່ຕົວປ່ຽນໄດ້ຕາມໃຈ. ຖ້າຕ້ອງການປ້ອນຫຼາຍຄ່າ ໃຫ້ກົດ Shift + Enter.

ຕົວຢ່າງ: ຖ້າທ່ານລະບຸຟິວຖານຂໍ້ມູນ Customer_ID ເປັນຟິວຫຼັກໃນ ເຊື່ອມຕໍ່ຟິວຫຼັກ, ທ່ານສາມາດກຳນົດຊື່ຕົວປ່ຽນໃນ ເຊື່ອມຕໍ່ຟິວຍ່ອຍ ເພື່ອເກັບຄ່າຂອງຟິວ Customer_ID ນັ້ນ. ຖ້າທ່ານລະບຸຄຳສັ່ງ SQL ໃນກ່ອງ ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ ໂດຍໃຊ້ຕົວປ່ຽນນີ້, ຄ່າທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຈະຖືກສະແດງໃນຟອມຍ່ອຍ.

ເຊື່ອມຕໍ່ຟິວຫຼັກ

ຖ້າທ່ານສ້າງ ຟອມຍ່ອຍ, ໃຫ້ປ້ອນຟິວຂໍ້ມູນຂອງຟອມຫຼັກທີ່ມີໜ້າທີ່ໃນການປະສານງານ (synchronization) ລະຫວ່າງຟອມຫຼັກ ແລະ ຟອມຍ່ອຍ. ໃນການປ້ອນຫຼາຍຄ່າ, ໃຫ້ກົດ Shift + Enter ຫຼັງຈາກແຕ່ລະບັນທັດທີ່ປ້ອນ.

ຟອມຍ່ອຍແມ່ນອີງຕາມຄຳຖາມ SQL; ຫຼື ໃຫ້ເຈາະຈົງກວ່ານັ້ນຄື ຄຳຖາມພາຣາມິເຕີ (Parameter Query). ຖ້າຊື່ຟິວຖືກປ້ອນເຂົ້າໃນກ່ອງ ເຊື່ອມຕໍ່ຟິວຫຼັກ, ຂໍ້ມູນທີ່ມີຢູ່ໃນຟິວນັ້ນໃນຟອມຫຼັກຈະຖືກອ່ານໄປຫາຕົວປ່ຽນທີ່ທ່ານຕ້ອງປ້ອນເຂົ້າໃນ ເຊື່ອມຕໍ່ຟິວຍ່ອຍ. ໃນຄຳສັ່ງ SQL ທີ່ເໝາະສົມ, ຕົວປ່ຽນນີ້ຈະຖືກປຽບທຽບກັບຂໍ້ມູນຕາຕະລາງທີ່ຟອມຍ່ອຍອ້າງອີງເຖິງ. ອີກທາງເລືອກໜຶ່ງ, ທ່ານສາມາດປ້ອນຊື່ຖັນໃນກ່ອງ ເຊື່ອມຕໍ່ຟິວຫຼັກ ໄດ້.

ພິຈາລະນາຕົວຢ່າງຕໍ່ໄປນີ້:

ຕົວຢ່າງ: ຕາຕະລາງຖານຂໍ້ມູນທີ່ຟອມໃຊ້ງານຢູ່ແມ່ນຖານຂໍ້ມູນລູກຄ້າ ("Customer"), ເຊິ່ງລູກຄ້າແຕ່ລະຄົນຈະມີໝາຍເລກສະເພາະໃນຟິວຂໍ້ມູນທີ່ຊື່ວ່າ "Cust_ID". ສ່ວນລາຍການສັ່ງຊື້ຂອງລູກຄ້າແມ່ນຖືກເກັບໄວ້ໃນຕາຕະລາງຖານຂໍ້ມູນອື່ນ. ຕອນນີ້ທ່ານຕ້ອງການເຫັນລາຍການສັ່ງຊື້ຂອງລູກຄ້າແຕ່ລະຄົນຫຼັງຈາກທີ່ປ້ອນຂໍ້ມູນເຂົ້າໃນຟອມ. ເພື່ອເຮັດແບບນີ້ ທ່ານຄວນສ້າງຟອມຍ່ອຍ. ໃນສ່ວນ ເຊື່ອມຕໍ່ຟິວຫຼັກ ໃຫ້ປ້ອນຟິວຂໍ້ມູນຈາກຖານຂໍ້ມູນລູກຄ້າທີ່ລະບຸຕົວຕົນລູກຄ້າໄດ້ຊັດເຈນ ເຊິ່ງກໍຄື Cust_ID. ໃນສ່ວນ ເຊື່ອມຕໍ່ຟິວຍ່ອຍ ໃຫ້ປ້ອນຊື່ຂອງຕົວປ່ຽນທີ່ຈະຮັບຂໍ້ມູນຂອງຟິວ Cust_ID, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ x.

ຟອມຍ່ອຍຄວນສະແດງຂໍ້ມູນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຈາກຕາຕະລາງລາຍການສັ່ງຊື້ ("Orders") ສຳລັບແຕ່ລະລະຫັດລູກຄ້າ (Customer_ID -> x). ສິ່ງນີ້ເປັນໄປໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອແຕ່ລະລາຍການສັ່ງຊື້ຖືກກຳນົດໃຫ້ລູກຄ້າພຽງຄົນດຽວໃນຕາຕະລາງລາຍການສັ່ງຊື້. ອີກທາງເລືອກໜຶ່ງ, ທ່ານສາມາດໃຊ້ຟິວອື່ນທີ່ຊື່ວ່າ Customer_ID; ແນວໃດກໍຕາມ, ເພື່ອໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າຟິວນີ້ຈະບໍ່ສັບສົນກັບຟິວດຽວກັນຈາກຟອມຫຼັກ, ເຮົາຈຶ່ງເອີ້ນຟິວນີ້ວ່າ Customer_Number.

ຕອນນີ້ໃຫ້ປຽບທຽບ Customer_Number ໃນຕາຕະລາງ "Orders" ກັບ Customer_ID ຈາກຕາຕະລາງ "Customers", ເຊິ່ງສາມາດເຮັດໄດ້ໂດຍການໃຊ້ຕົວປ່ຽນ x ກັບຄຳສັ່ງ SQL ດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້:

SELECT * FROM Orders WHERE Customer_Number =: x (ຖ້າທ່ານຕ້ອງການໃຫ້ຟອມຍ່ອຍສະແດງຂໍ້ມູນທັງໝົດຈາກຕາຕະລາງລາຍການສັ່ງຊື້)

ຫຼື:

SELECT Item FROM Orders WHERE Customer_Number =: x (ຖ້າທ່ານຕ້ອງການໃຫ້ຟອມຍ່ອຍຈາກຕາຕະລາງລາຍການສັ່ງຊື້ສະແດງສະເພາະຂໍ້ມູນທີ່ມີຢູ່ໃນຟິວ "Item")

ຄຳສັ່ງ SQL ສາມາດປ້ອນລົງໃນຟິວ ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ ໄດ້ໂດຍກົງ, ຫຼື ທ່ານສາມາດສ້າງຄຳຖາມພາຣາມິເຕີທີ່ເໝາະສົມ ເພື່ອໃຊ້ໃນການສ້າງຟອມຍ່ອຍ.

ເນື້ອໃນ

ກຳນົດເນື້ອໃນທີ່ຈະໃຊ້ສຳລັບຟອມ. ເນື້ອໃນສາມາດເປັນຕາຕະລາງ ຫຼື ຄຳຖາມ (query) ທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ (ທີ່ຖືກສ້າງໄວ້ກ່ອນໜ້ານີ້ໃນຖານຂໍ້ມູນ), ຫຼື ສາມາດກຳນົດດ້ວຍຄຳສັ່ງ SQL. ກ່ອນທີ່ທ່ານຈະປ້ອນເນື້ອໃນ ທ່ານຕ້ອງກຳນົດປະເພດໃຫ້ຊັດເຈນໃນ ປະເພດເນື້ອໃນ.

ຖ້າທ່ານເລືອກ "ຕາຕະລາງ" ຫຼື "ຄຳຖາມ" ໃນ ປະເພດເນື້ອໃນ, ກ່ອງຈະສະແດງລາຍຊື່ຕາຕະລາງ ແລະ ຄຳຖາມທັງໝົດທີ່ມີຢູ່ໃນຖານຂໍ້ມູນທີ່ເລືອກ.

ເພີ່ມຂໍ້ມູນຢ່າງດຽວ

ກຳນົດວ່າຟອມຈະອະນຸຍາດໃຫ້ສະເພາະການເພີ່ມຂໍ້ມູນໃໝ່ (ແມ່ນ) ຫຼື ວ່າຈະອະນຸຍາດຄຸນສົມບັດອື່ນໆນຳ (ບໍ່).

ແຖບນຳທາງ

ລະບຸວ່າຈະສາມາດໃຊ້ຟັງຊັນການນຳທາງໃນແຖບຟອມດ້ານລຸ່ມໄດ້ຫຼືບໍ່.

ຕົວເລືອກ "ຟອມຫຼັກ (Parent Form)" ແມ່ນໃຊ້ສຳລັບຟອມຍ່ອຍ. ຖ້າທ່ານເລືອກຕົວເລືອກນີ້ໃຫ້ກັບຟອມຍ່ອຍ, ທ່ານສາມາດນຳທາງໂດຍໃຊ້ບັນທຶກຂອງຟອມຫຼັກໄດ້ຫາກເຄີເຊີວາງຢູ່ໃນຟອມຍ່ອຍ. ຟອມຍ່ອຍຖືກເຊື່ອມຕໍ່ກັບຟອມຫຼັກດ້ວຍຄວາມສຳພັນແບບ 1:1, ດັ່ງນັ້ນການນຳທາງຈະຖືກປະຕິບັດໃນຟອມຫຼັກສະເໝີ.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ

ກຳນົດແຫຼ່ງຂໍ້ມູນທີ່ຟອມຄວນອ້າງອີງເຖິງ. ຖ້າທ່ານກົດປຸ່ມ ..., ທ່ານຈະເອີ້ນໃຊ້ກ່ອງຂໍ້ຄວາມ ເປີດ ເພື່ອເລືອກແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ.

ຟອມຍ່ອຍແມ່ນຫຍັງ?

ຟອມຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍອີງໃສ່ຕາຕະລາງຖານຂໍ້ມູນ ຫຼື ຄຳຖາມຖານຂໍ້ມູນ. ພວກມັນສະແດງຂໍ້ມູນໃນຮູບແບບທີ່ເບິ່ງງ່າຍ ແລະ ສາມາດໃຊ້ເພື່ອປ້ອນຂໍ້ມູນ ຫຼື ແກ້ໄຂຂໍ້ມູນໄດ້.

ຖ້າທ່ານຕ້ອງການຟອມທີ່ສາມາດອ້າງອີງຂໍ້ມູນໃນຕາຕະລາງ ຫຼື ຄຳຖາມໃດໜຶ່ງ ແລະ ສາມາດສະແດງຂໍ້ມູນຈາກຕາຕະລາງອື່ນເພີ່ມເຕີມໄດ້, ທ່ານຄວນສ້າງຟອມຍ່ອຍ. ຕົວຢ່າງ: ຟອມຍ່ອຍນີ້ອາດຈະເປັນກ່ອງຂໍ້ຄວາມທີ່ສະແດງຂໍ້ມູນຂອງຕາຕະລາງຖານຂໍ້ມູນອື່ນ.

ຟອມຍ່ອຍແມ່ນສ່ວນປະກອບເພີ່ມເຕີມຂອງຟອມຫຼັກ. ຟອມຫຼັກອາດຈະຖືກເອີ້ນວ່າ "ຟອມແມ່" ຫຼື "Master". ຟອມຍ່ອຍແມ່ນຈຳເປັນທັນທີທີ່ທ່ານຕ້ອງການເຂົ້າເຖິງຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຕາຕະລາງຈາກຟອມດຽວ. ແຕ່ລະຕາຕະລາງທີ່ເພີ່ມເຂົ້າມາຕ້ອງມີຟອມຍ່ອຍຂອງຕົນເອງ.

ຫຼັງຈາກສ້າງຟອມແລ້ວ, ມັນສາມາດປ່ຽນເປັນຟອມຍ່ອຍໄດ້. ເພື່ອເຮັດແບບນີ້, ໃຫ້ເຂົ້າສູ່ໂໝດການອອກແບບ (Design Mode), ແລະ ເປີດຕົວນຳທາງຟອມ (Form Navigator). ໃນຕົວນຳທາງຟອມ, ໃຫ້ລາກຟອມ (ທີ່ຈະກາຍເປັນຟອມຍ່ອຍ) ໄປວາງໃສ່ຟອມອື່ນ (ທີ່ຈະກາຍເປັນຟອມຫຼັກ).

ຜູ້ໃຊ້ເອກະສານຂອງທ່ານຈະບໍ່ເຫັນວ່າຟອມນັ້ນມີຟອມຍ່ອຍ. ຜູ້ໃຊ້ຈະເຫັນພຽງແຕ່ເອກະສານທີ່ມີການປ້ອນຂໍ້ມູນ ຫຼື ບ່ອນທີ່ສະແດງຂໍ້ມູນທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ.

ລະບຸຟິວເຊື່ອມຕໍ່ຫຼັກຈາກຟິວຂໍ້ມູນໃນຟອມຫຼັກ. ໃນຟອມຍ່ອຍ, ຟິວເຊື່ອມຕໍ່ຍ່ອຍສາມາດຖືກຕັ້ງເປັນຟິວທີ່ຈະຖືກຈັບຄູ່ກັບເນື້ອໃນຂອງຟິວເຊື່ອມຕໍ່ຫຼັກ.

ເມື່ອຜູ້ໃຊ້ນຳທາງຜ່ານຂໍ້ມູນ, ຟອມຈະສະແດງບັນທຶກຂໍ້ມູນປັດຈຸບັນສະເໝີ. ຖ້າມີການກຳນົດຟອມຍ່ອຍໄວ້, ເນື້ອໃນຂອງຟອມຍ່ອຍຈະຖືກສະແດງຫຼັງຈາກການຊັກຊ້າປະມານ 200 ມິນລີວິນາທີ (ms). ການຊັກຊ້ານີ້ຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານສາມາດເລີດເບິ່ງບັນທຶກຂໍ້ມູນຂອງຟອມຫຼັກໄດ້ຢ່າງວ່ອງໄວ. ຖ້າທ່ານນຳທາງໄປຫາບັນທຶກຂໍ້ມູນຫຼັກຖັດໄປພາຍໃນເວລາທີ່ກຳນົດນັ້ນ, ຂໍ້ມູນຟອມຍ່ອຍກໍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກດຶງມາ ແລະ ສະແດງອອກມາ.